Hiji waktos…
urang bakal patepung. nyacapkeun carita
nu teu kedal dina monitor jeung telepon,

nu teu kungsi kajéntrékeun
ku keyboard, nu tacan kungsi kakirimkeun

kana email atawa sms

nya, hiji waktos
sugan jeung sugan jasad masih ngalalana.

sabab ieu rasa moal leungit saharita,

moal lipur ku pangbagéa batur
ieu rasa bakal tetep ngancik dina lulurung kalbu,

moal aya nu bisa terang, jeung neuleuman,

komo miceun mah

hiji waktos..
duka teuing iraha. pasti paamprok

urang silih tembrakeun kanyaah
kadeudeuh urang duaan
urang silih tembrakeun kasono

kusabab ayeuna
urang teu tiasa patepung lawung

da saukur ti katebihan

hayu urang sosonoan, silih pikanyaah
dina implengan haté urang duaan.